หลังจากไปสัมนาของคณะมา

อะไรๆก็ทำให้เราหวนคิดถึงเมื่อตอนปี 1

 

คุณเมืองแมนนัดเราว่า 7 โมงเช้ารถออกนะผึ้ง

เราก็ตรงเวลา ทั้งที่ในใจก็คิดว่า มันเป็นเวลาสินสาดรึเปล่า...ถูก!!!จริงตามคาด

เห็นสมาชิกร่วมชะตากรรมครั้งนี้แล้วก็เริ่มรู้สึกว่าเราคิดผิดเปล่าอะ

มีแต่น้องๆปี 1 รุ่นเรามี เรา แมน(มาสายได้อีก) รัก อิง แล้วก็พวก กนศ. อีก

มีรุ่นพี่ไม่มาก  นอกนั้นก็เป็นปี 1 พวกเป็ด น้องวิน วิด ขาว ฯลฯ ทั้งแก๊ง และก็น้องๆที่พึ่งเคยเห็นหน้าเป็นครั้งแรก

รถออกจริงๆก็ปาเข้าไป 8 โมง รถติดมากมาย

รถออกไปนานเหมือนกัน แมนก็ตื่นเต้นขึ้นมาเชียว ต๊ะยังไม่มา สรุปว่าเมนลืมต๊ะ...ยังดีที่แวะรับเอาตามทางได้ทัน

เรานั่งมา บอกตามตรงแอบเหงาว่ะ เห็นคนอื่นมากันเป็นก๊วน ก็รู้สึกนิดนึง คิดถึงพวกเรา

ไปถึงสัตหีบก็กินข้าว

ไม่ต้องห่วง....งานนี้ไม่ได้ไปสบายๆ  เล่นอยู่แต่ในห้องประชุมตั้งแต่บ่ายโมงกว่าถึง ทุ่มนึ่ง แล้วก็ออกมากินข้าว

2 ทุ่มนัดเจอกันใหม่ ของไม่เล่ารายละเอียดในห้องประชุม เพราะมันเยอะมาก ตอนนี้เราก็จำไม่ค่อยได้แล้ว เอาเป็นว่าสมองบานเลยทีเดียว

หลัง 2 ทุ่มเป็นอารมณ์แบบเปิดใจของ กนศ. ชุดเก่า และคนอื่นๆ บรรยากาศเป็นไปอย่างตึงเครียดปนน้ำตาบ้าง

ตอนจบก็บูม L'art กัน แกรู้มั้ย...มันเป็นบูมที่เรารู้สึกว่ามันขาดหายไปนานเลยในชีวิตเรา

เป็นบูมที่ต๊ะเรียกภายหลังว่า "เพราะมันมีจิตวิญญาณร่วม" มันเป็นจริงอย่างนั้นนะแก นี่แหละที่มันไม่มีเมื่อตอนที่เราบูมในช่วงหลังๆ

บูมเสร็จอยากจะร้องไห้ แต่ก็ใช่ที่

 

หลังจากนั้นก็อาบน้ำแล้วก็ประชุมต่อ ถึง ตี 2 ครึ่งแล้วก็นอน (ทั้งที่ไปถึงยังไม่ได้พักเลยนะเนี่ย)

 

 

 

 

ชีวิตวันนี้เริ่มเร็วกว่าคสอื่นๆ กินข้าวเสด(ตามเวลานัด) ก็มีเวลาเดินไปดูเต่า

ส่วนคนอื่นๆก็นอนกันอยู่

หลังจากนั้นชึวิตก็อยู่ในห้องประชุม...จนถึง เที่ยง ออกมากินข้าว

แล้วก้ไปดูเรือหลวงสิมิลัน แล้วก็ไปเยี่ยมนาวิกโยธิน(ผู้ชายทั้งกองร้อยเลยแก ว่าจะใส่กระเป๋ามาฝากเหมือนกัน555+)

กลับมาก็ 5โมงเข้าไปแล้ว เหนื่อยชิบหาย ฏ้ยังดีมีเวลาให้เราได้พักนิดส์ ก่อนกินข้าว

(เรื่องกินที่นี่เรื่องใหญ่มากๆ เพราะอาหารเยอะมาก ประหนึ่งกรรมกรเลยทีเดียว)

อาหารอร่อยนะ แต่ด้วยความเหนื่อยก็ทำให้กินไม่ค่อยลงเท่าไหร่

หลังประชุมรอบค่ำก็มีการแสดงที่ให้แบ่งกลุ่มคิดมา

(สามารถเอาไปเล่นรับน้องได้นะแก มีเยอะเลยเดียวเอาไว้จะสอนเล่น)

มันเป้นช่วงเวลาที่ขำที่สุดในทริปแล้ว ขำแบบตีนกาถามหาเลยที่เดียว

หลังจากนั้นก็มีบายศรี(ลืมบอกงานนี้มีอาจารย์ไปด้วยนะโว้ยยย เยอะด้วย ดังนั้นมันไม่ได้เป้นค่ายขำๆแต่อย่างใด)

กว่าจะเสดก็ ตีหนึ่ง  แกคิดว่าเราต้องทำไรต่อ....

คำตอบคือประชุมงานจ้า.....

กว่าจาได้นอนก้เกือบตี 3 เหนื่อยมากเลย

นอนดึกตื่นเช้า....

 

 

 

 

ชีวิตเราก็เริ่มต้นกว่าคนอื่นเหมือนเดิม

มีเวลากินข้าวแล้วกลับมานั่งชาร์ทมือถิอ เล่นปิงปองกะน้องๆ หึหึหึ รื้อฟื้อลีลาที่ขาดหายไปนาน

จากนั้นก็ เข้าห้องประชุม(อีกแล้ว) กินข้าวเที่ยงก้กลับบ้าน

ช่วงเวลาที่ทรมานที่สุดคือการนั่งรถกลับบ้าน

ระยะทาง 150 กิโลเมตร ใช้เวลาไป 7ชั่วโมงกว่า

 

รถติดมากมายเลยทั้งที่มันคือชลบุรี-กทม.

เรื่องมีอยู่ว่าพี่รุ่ง(ที่หน้าเหมือนโก๊ะตี๋อะ จำได้ปะ ที่ตอนเราเขามาปีหนึ่งแล้วเค้าเป้นพิธีกรไง)

ปวดท้องเมนส์แบบหนักมากๆๆ แบบหน้าซีด แทบไม่รู้ตัวเลย เลยต้องเอาไปส่งร.พ. ระหว่างเดินทางกลับ

ก็แบบว่าวุ่นวายกันไป คนทั้งรถก็เอาพี่รุ่งไปส่งโรงบาล นั่งรอไป 2ชั่วโมง ก็โอเค

มันเลยยิ่งเย็นเข้าไปใหญ่ รถก็ติด แถมมาทางบางนาด้วย วันศุกร์ด้วย จบข่าว

ไอ้ผึ้งถึงบ้านตอน 2 ทุ่มครึ่ง ทั้งๆที่ออกจากชลบุรีตั้งแต่ บ่ายโมงกว่าใช้เวลาเท่ากับเดินทางไปพิษณุโลกเลย

แต่ก็โอเคดีนะ

 

 

 

 

ระหว่างอยู่ที่โน่นคิดถึงพวกเราเป็นพักๆ แบบว่าจะถ่ายรูปก็เหงาๆ ปกติต้องแย่งๆกันถ่าย

แต่ตอนอยู่โน่น กูถือกล้องถ่ายแต่วิวทั้วไป 

นั่งรถก็เหงา 

ตอนเล่นเกมส์หรืออะไรตลกๆก็ไม่รู้จะหันไปฮากะใครดี

ตอนเต้นสันก็เต้นอยู่อย่างเก้อๆ

ตอนบูมเป็นตอนที่ยิ่งเศร้าใหญ่ เพราะมันเป็นตอนที่เราจำได้ว่าเราไม่เคยบูมที่ไหนแล้วไม่มีพวกแก

อยากให้พวกแกมานะเนี่ย ทั้งๆมันไม่ได้สนุกนักหรอก แต่แค่รู้สึกว่าอยากใช้เวลาร่วมกันก็เท่านั้นเอง

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

โอ้แม่เจ้า...มันเป็นอย่างนี้นี่เอง...

เป็นการเขียนสเปซครั้งแรกนะเนี่ย...พึ่งจะเริ่มที่อยากจะเรียนรู้

ถ้าภาษาแนวๆหน่อยต้องบอกว่า...เริ่มที่อยากจะออกจากกะลา

(เหมือยกำลังด่าตัวเองเลย)

 

อยากรู้อะว่าสถิติของคนที่เขียนสเปซครั้งแรก เค้าเขียนเรื่องไรกัน

เออ...น่าคิดว่ะ

 

ส่วนเรา...ไม่รู้จะเขียนไรจริงๆ คงต่างจากโฟ่ล่ะมั่ง

นึกไว้เยอะ ดองไว้แยะไม่รู้จะเขียนไรก่อนดี 555+

ตอนแรกว่าจะเขียนแฉ(ตัวเอง)ไว้ในนี้ แต่เอาเข้าจริง เมื่อคิดอย่างรอบครอบแล้ว

มันเป็นการเสี่ยงมากที่ข้อมูลอาจรั่วไหลไปถึงบุคคลที่ 3 ที่ไม่ปรารถนาให้ทราบได้

เพราะฉะนั้นก็ติดตามอ่านเอาได้ที่บอกไว้ในไดแอมล่ะกัน

ถ้าหาไดแอมเจอก็จะรู้ว่าจะหาอ่านต่อได้ที่ไหน...งั้นจบลงแค่นี้ล่ะกัน 

(ทำไมชีวิตเราถึงซับซ้อน ซ้อนเงื่อนขนาดนี้ว่ะ)