ข้อที่ 1 เราเป็นโรคประหลาด

เราเป็นคนท้องร้องเสียงดังมากๆไม่ใช่เพราะว่าเราหิวนะ

แต่เป็นเพราะท้องเรามันกำลังย่อย(พิมพ์ไปก็เขิน)

เราสังเกตจะเป็นมากๆตอนที่เรากินน้ำเข้าไปมากๆหลังกินข้าว

มันจะเกิดอาการเรียกร้องความสนใจจากคนรอบข้างได้อย่างดี ถ้ายิ่งเงียบยิ่งได้ยินชัดเลย

หรือถ้าอิ่มๆแล้วมานอนคว่ำด้วยแล้ว พระเจ้า!!!!

มันจะดังไปไหนเนี่ย

ดังจนบางครั้งเราอายคนรอบข้าง ขนาดพี่เรามันยังทนไม่ค่อยได้

มันจะบอกว่า เฮ้ย บอกท้องให้มันร้องค่อยๆหน่อย ฮา

ญาติกันอีกคน เคยนอนดูทีวีด้วยกัน แล้วพี่เรามันก็นอนตักเรา มันได้ยิน

หันมาถามเราว่าแกหิวเหรอผึ้ง...ไม่ เราไม่ได้หิวนะ แต่มันกำลังย่อยต่างหาก

>.<  เขินวุ้ยยย

ข้อที่ 2 เราอยากเป็นนักขี่จักยานวิบาก 

อ่านแล้วคงขำกัน

แต่มันความฝันในวัยเด็กที่แน่วแน่มากๆ

เรื่องของเรื่องมีอยู่ว่าเราชอบขี่จักรยานมากๆ

เราจะขี่จักรยานได้เป็นชั่วโมง คนเดียว

แต่ซอยบ้านเราจะขี่สนุกมากๆ เพราะจะมีสะพานสูงมาก

เวลาขี่ลงสะพานมันส์โคตร

ชอบแบบว่าขี่เร็วๆแล้วจับเวลา

ที่สำคัญเราเคยรถล้มต้องเข้าเฝือกแขนซ้ายก็เพราะว่าจักรยานนี่แหละ

ตอนนั้นรักษาฟอร์มมากเลย เจ็บแทบตายแต่ไม่ร้อง

เข้าห้องปุ๊บ น้ำตาไหลเลย เจ็บมากๆ

ตอนนี้เลิกแหละ เพระว่ามันร้อนแล้วตัวดำ

แต่ถ้าใครเคยซ้อนเราจะรู้ว่าเราขี่น่ากลัวขนาดไหน

จริงมั้ยแอมมม....

เรื่องที่ 3 พ่อเป็นจุดเปิดต่อมน้ำตา

อาจจะไม่แปลกเท่าไหร่ แต่ว่าเราจะบ่อน้ำตาตื้นมากกับเรื่องของพ่อ

ก็นึกนิดหน่อยเราก็สามารถร้องไห้ได้อย่างเป็นเอามาก ทั้งๆที่มันไม่มีอะไร

อย่างเช่นเคยฝันว่าป๋าตาย (ในฝันเหมือนในหนังเลย มีสั่งเสียก่อนตายแล้วก็ แอ่ก แอก ตาย)

ตื่นมานั่งร้องไห้ เข้าไปในห้องป๋า นั่งร้องไห้ เข้าไปกอดป๋า(ป๋าหลับอยู่)

พอเห็นเราป๋าก็ตกใจ(ไม่ใช่เพราะสภาพตอนตื่นนอนของเรา)

แต่เป็นเพราะเราร้องไห้ไม่ยอมหยุด ป๋าถามก็ไม่พูด แต่รู้ความจริงแล้วป๋าก็นั่งขำเรา(น่าเคืองชะมัด)

คงเพราะตอนเด็กๆป๋าชอบแกล้งพูดว่าเดี๋ยวป๋าตายแล้วอยู่กันดีๆนะ

เราจะนอนร้องไห้ทุกคืนเลย แล้วก็จะซึม

นั่งน้ำตาไหลจนกว่าป๊ามาพูดว่า พูดเล่นๆ

แต่ก็ทำอีก  แย่ชะมัด

เรื่องที่ 4 เราจะโยเยมากตอนตื่นนอน

โดยเฉพาะตอนที่ตื่นนอนตอนเย็นๆ แล้วพบว่าทุกอย่างมืดมากๆ

ไม่มีใครอยู่ เราพบว่าเราอยู่คนเดียว

เป็นเหตุการร์ที่ไม่ชอบเอามากๆ

ครั้งหนึ่งที่หอ ก้นอนตอนเย็นๆอยู่กะโบว์ แต่พอตื่นมาพบว่าเราอยู่คนเดียว

ห้องมืดหมดเลย ไม่มีใครอยู่ ตื่นมาอยากจะร้องไห้

ไม่รู้ทำไงโทรหาแม่ แม่บอกว่าเราโยเย...

โบว์ลุกไปตอนไหนไม่รู้ ไปไหนก้ไม่บอก ฮือออ(รู้สึกว่าวันนั้นเป็นวันที่มีตลาดนัด)

ว่าแล้วก็โทรหาโนะ...โนะอยู่ตลาดนัด ก็เลยออกไปหา

เจอโนะก็ร้องไห้ต่อหน้าโนะ  ก็ความรู้สึกมันยังคงอยู่นี่หน่า

หลังจากนั้นเราก็จะบอกเมดๆเราทุกคนว่าถ้าเรานอนอยู่จะไปไหนขอให้ปลุกบอกเราก่อน

ไม่ว่าจะตอนเช้า(ที่เราไม่มีเรียนก็ตาม)หรือตอนเย็นๆ

เพราะเราไม่ชอบที่จะตื่นมาแล้วมีอาการโหว่งๆ คนเดียวแล้วทุกคนหายไปไหนกันหมด

แต่เรามักจะไม่พยายามนอนตอนเย็น เพราะไม่อยากเกิดอารมร์แบบนี้ด้วย แล้วก็หงุดหงิดด้วย

ดังนั้นเราก็เลยเป็นว่าเรานอนตอนเย็นไม่ค่อยจะได้

เรื่องสุดท้าย นึกไม่ออกแอบเลียนแบบแอม

ถ้าไปเปิดใบสูติบัตรชื่อจริงเราก่อนเป้นปิยะพร คือ

ด.ญ. เฟิร์น

เป็นชื่อเล่นที่แม่ตั้งให้ตั้งแต่ยังท้อง

พอคลอดเลยบอกชื่อเล่นเป็นชื่อจริงไปก่อน

แต่สุดท้าย ชื่อเฟิร์นก็ไม่ได้ใช้อยู่ดี เพราะถูกญาติเรียกเป็น

น้ำผึ้ง แทน เพราะชื่อคล้องกับพี่เรา

แต่ไปๆมาๆก็เหลือแต่ผึ้งเฉยๆ

ป๊าชอบบอกว่า ถ้าทุกคนเรียกมันว่าน้ำผึ้ง คงจะหวานกว่านี้

ตอนนี้เป็นผึ้งเฉยๆ ดุชะมัดเลย

555+

จบแล้วแถ่กรอบสองที่นำมารีมิกซ์ใหม่ 555+ ก็ขำขำกันไป

จะส่งต่อให้ใครดี...

ให้คุณโบว์โกะ(เมด105ผู้น่ารัก)

ให้อาเจ๊เราด้วย

โนะ(ซึ่งไม่รู้ว่ามันจะเข้ามาอ่านมั้ย)

อีกคนนึกไม่ออก เอาเป้นว่าใครยังไม่ได้แถ่กก็แถ่กกันไปแล้วกัน