(ลืมบอกไป เราซื้อดอกบัวมา 2 กำ และก็ซื้อธูปมาเองด้วย เพราะไปซื้อที่วัดมันสะดวกก็จริงแต่มันแพงนะ แม้ว่าจะให้หยดตู้เองก็ตาม)

ตอนเดินออกมา ก็มีเด็ก (ย้ำว่าเด็กๆ) ผู้ชาย 2คนเดินตามพร้อมกับบอกว่า พี่ครับขอตังค์หน่อย  ขอให้พี่สวย ร่ำรวย.....คำพูดเยินยอต่างๆ

เราก็ทำเดินเฉย....ไม่รู้จะทำไงดี จะให้ไปก็เป็นการส่งเสริมอะ...- -"

 

 

 

 

 

 

 

หลังจากนั้นก็เดินไป"วัดชนะสงคราม" วัดนี้เรียบง่าย  เหมาะกับคำว่าวัดโดยแท้

ต่อจากนั้นก็ไป"วัดสุทัศน์ฯ"แถวๆเสาชิงช้า  ระหว่างทางแวะกินหมูปิ้ง 2 ไม้เพิ่มพลังในการเดิน

แล้วก็คุยกันว่าจะไปวัดสระเกตุ(ภูเขาทอง)ยังไงดี ระหว่างนั่งรถ หรือเดิน

แต่อารมณ์เรา  เดินเถอะ ความรู้สึกว่าไม่ไกลหรอก  แต่พี่ก็ชี้ชวนให้มองยอดภูเขาทองที่ไกลอยู่ริบๆ

เอาน่าเชื่อเถอะ....ใกล้ๆเอง

ก็เดินขาลากกันไป  แอบสงสารไม่รู้ว่ารองเท้ากัดมันหรือเปล่า

สุดท้ายก็พากันเดินไปจนถึง...เหนื่อยจัง

แล้วเท้าเราก็พาร่างไต่ขึ้นไปจนถึงข้างบนจนได้...

 

ขากลับก็ก้เลยพากันนั่งแท็กซี่....ไหวแล้วเหนื่อยเจ้าคะ

ถึงบ้านประมาณบ่าน 2ได้มั่ง   พี่เราก็หลับเป้นตายไปถึง  5โมงกว่า 

 ส่วนเรานั่งอ่านนั่งสืออีกครึ่งเล่มจนจบ...พร้อมกับอาการปวดหัว

 

จบข่าววววววววว

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

คำสอนของแม่ทุกข้อที่เราเขียนมา แม่เราไม่ได้บอก ไม่ได้พูด แต่แม่ทำให้ดู เป็นให้เห็น ว่ามันเป็นยังไง

แม่ขา...ผึ้งไม่เคยรู้สึกถึงคำสอนของแม่มากเท่านี้เลย  จนวันที่ผึ้งต้องไปทำงานใหญ่ๆ กับคนมากๆอย่างนี้

นั่งรถกลับบ้าน...คิดได้ว่าคำสอนของแม่ ผึ้งใช้มันเกือบทุกข้อในวันเดียว 

เหนื่อยมากๆเลย เหนื่อยทั้งกายเหนื่อยทั้งใจ  แต่ยังดีที่ได้ยินเสียงแม่ทุกวันเหมือนเคย...

 

รักแม่จัง....มัว มัว

 

 

ป.ล. ถึงเพื่อนๆผู้น่ารักทุกคน การทำงานนั้นช่างเหนื่อยยิ่ง เหนื่อยใจเป็นสำคัญ... อีกหน่อยเวลาเราออกไปทำงานจริงๆคงไม่ต่างจากนี้ ดีจะได้รู้รสชาติมันซะ

 ถึงแอม...  เราไม่เป็นไรนะแอม มีเรื่องนิดหน่อยอย่างที่แกสังเกตเห็น แต่ไม่เป็นไรมาก ยังยิ้มได้อยู่ ไม่ต้องห่วง คิดถึงแกมากๆเลย

              ตอนแรกยังแอบเสียดายที่แกไม่ได้อยู่ทำงานด้วยกัน แต่ตอนนี้กลับว่าดีแล้ว เพราะแกคงทนกับคนไม่ได้แน่ๆเลย เดี๋ยวจะเป็นเรื่องเอาซะ ปล่อยให้แกใช้ชีวิตใหม่ๆจะดีกว่า

              ดูแลตัวเองดีๆนะ อ่านเม้นท์แล้วก็รู้แหละว่าคิดถึง (อัน) 555+ เราเป็นมันอ่านแล้วคงน้ำตาร่วง แค่นี้ยังพอบิวด์ๆตามเลย  คิดถึงนะ อีกเดือนเดียวเอง สู้ๆนะจ๊ะ

ถึงอัน.....   รู้สึกว่าดีแล้วที่ไม่ชวนอันมาทำงานนี้ อันอาจจะโดนฆ่าหมกศพอยู่แถวๆรังสิต หรือไม่ก็ขึ้นโรงพักโทดฐานทะเลาะวิวาทแน่ๆเลย มันกดดันมากๆเลย อัน คิดถึงจัง ไว้เจอกัน

ถึงเขม....   ได้ไปทำงานคณะบ้างเปล่า มันชนกันแหละ ขอโทดด้วยที่ทิ้งให้ไปทำคนเดียวเลย จะแอบแวบไปหานะ (ถ้าทำได้) แต่วันแรกพบไปแน่ๆ  ไม่ต้องห่วง

ถึงโฟ่กะโนะ  โฟ่คงตกใจ ผึ้งเป็นไรไม่เห็นบอกเลย ที่จริงอยากเล่าเหมือนกัน แต่ไม่ใช่ที่อะ พอมีโอกาสตอนกลับบ้านก็หมดแรงแล้วที่จะพูด ส่วนตอนนี้ไม่มีไรแล้วล่ะเป็นปกติแล้ว           เรื่องเก่าๆจะเล่าให้ฟังทีหลังนะจ๊ะ ไม่ต้องสังสัยไปล่ะ