^0^ Friendship Is Begining With a Smile ^0^

อัพบล็อคฉลองรูปโฉมใหม่  ดูร้อนแรงนะ  แต่เรากลับรู้สึกผ่อนคลายแล้วก็อิสระ  บ้าไปแล้วเรา

ปิดมาได้ อาทิตย์กว่าๆ เรายังไม่ได้เริ่มทำงานอันมากมายอะไรเท่าไรเลย 

ต้องบ้าเอาตอนใกล้จาเปิดแน่ๆเลย

อาทิตย์ที่ผ่านมากลับบ้านที่อุตรดิตถ์มา

เป็นการเดินทางที่โหดที่สุดแล้วก็ตลกที่สุด

เริ่มจากออกจากบ้านตอนกลางคืนวันศุกร์ 

พี่ฝนจองตั๋วเที่ยว 22.00 ไว้ให้ เป็นตู้ชั้น 2(เบาะมันจะเอนนอนได้)

แม่เร่งออกจาบ้านตั้งแต่ทุ่ม40 เราก็โว้ยวายว่าจะรีบไปไหนฟ่ะ

แต่ก็ทำอะไรไม่ได้  โอเค ตามใจ

ถึงหัวลำโพงตอน 2 ทุ่ม โอแม่เจ้า...อีก 2 ชั่วโมง

เดินเข้าไปกะว่าจะหาที่นั่ง แล้วหาอะไรทำซะหน่อย

เลยหยิบตั๋วออกมาดู...เอ เรานั่งตรงไหน ขบวนไหน

ดูไปดูมา....แม่เจ้า  ตั๋วมันวันที่ 28  “วันนี้วันที่เท่าไรแม่”

“วันที่ 27 ไง”  ม่ายยยจริงO_o

ทำไงล่ะเนี่ย  เป็นเดือดเป็นร้อนอยู่กับแม่ 2 คน

ไม่เป็นไรไปเปลี่ยนตั๋ว แต่โดนหักตังค์ครึ่งหนึ่ง แล้วเสียเงินเพิ่มด้วย

โอเค...เดินไปที่ขายตั๋ว  คนเยอะมากเพราะเป็นช่วงเทศกาล

“เต็มหมดครับ มีแต่ตั๋วยืน”

“ทุกชั้นเลยเหรอ  ตู้นอนก็ไม่มีเหรอ”

ทำไงดีล่ะ..โทรหาแม่(แม่ยืนเฝ้าของอยู่)

ยืนก็ยืนทำไงได้....ตั๋วยืนนนนน

ซ้ำร้ายกว่านั้น ตังค์ก็ไม่ได้คืน 340บาท/คน แถมกูต้องยืนอีก 

โอ้วววโน้วววววว

...แต่งานนี้เราไม่ต้องยืนแหละ  เพราะว่ามีที่นั่งเหลือ

(คือหลังจากเลขที่ 50 ลงไปเค้าจะไม่ขายตั๋ว ดังนั้นคนที่ไม่มีที่นั่งก็ไปนั่งได้)

เรากับแม่ขึ้นรถมาก่อน(ก็แน่แหละไม่ถึงตั้งแต่กี่โมงล่ะ) ก็เลยได้นั่ง

แต่ความลำบากก็มากกว่านั้น เพราะหลังจากนั้นคนก็เยอะมโหฬาร

คนนั่งพื้นกันเลยทีเดียว แม่เราก็แบ่งให้พี่ผุ้หญิงนั่งตรงที่เท้าแขน

เราแม่ก็มาเบียดเรา...แง่ง

การเดินทาง 8-9 ชั่วโมง  ถึงบ้านก็ 7โมงเช้าพอดี

พระเจ้ามากเลย....คิดสภาพคนที่นั่งพื้น 

จาหลับก็หลับไม่ได้  เพราะพวกขายของก็จะเดินแทบตลอดคืน

 สักครึ่งชั่วโมงก็จะมาที เวลามาทุกคนที่นั่งพื้นก็จะยืนขึ้นพร้อมกันทั้งขบวน

เป็นภาพทีสามัคคีมากๆ หลังๆช่วยเดินข้ามกูไปเหอะ กูจะนอน

ส่วนเราก็หลับๆตื่นๆมาตลอดทางนั่งเฝ้าแม่ซะมากกว่า

นั่งอ่านหนังสือจบไปเล่ม(ตายล่ะขากลับจะอ่านอะไรหว่า)

เมื่อยมากๆ ไม่ได้ลุกไปไหนเลย  เพราะเดินไม่ได้

ถึงบ้านยายก็กินๆนั่งคุย

แล้วก็ขึ้นไปบ้านยายไปทำขนม(ข้าวต้มมัดกับขนมใส่ไส้)

เพราะว่ารุ่งขึ้นจะเป็นวันงานบุญ(อาสาฯ)

ที่นี่ทุกบ้านต้องทำขนมไปใส่บาตรตอนเช้าที่วัด

เป็นงานที่เรียนรู้มาหลายปีแล้วก็เลยชิน

เริ่มจาต้มถั่วก่อนระหว่างนั้นก็ขูดมะพร้าวเอากะทิ

ขูดแบบมะหมี่นั่นแหละ...แต่ไม่รอด เพราะเราทำช้ามากๆ

มะพร้าวตั้ง 3 ลูก ยายบอกว่าถ้าเราทำต่อไปสงสัยจะเสร็จพรุ่งนี้

น้าเราก็เลยว่ารับไปทำต่อ ตอนนั้นเราก็เลยไปอาบน้ำ

กลับมาอีกทียายนั่งห่อขนมใส่ไส้แล้ว..งานนี้เราถนัดก็เลยไปช่วย

จากนั้นก็ไปเอาข้าวเหนียวทีแช่ไว้มาผัดๆกับกะทิส่วนเราก็นั่งแกะกล้วย

แล้วก็เอามาห่อ เรื่องห่อแบบนี้เราไม่เป็น

ลองแล้วมันไม่สวยเท่ายายเลยปล่อยยายทำ

ส่วนเราไปฉีกตอกดีกว่า(ที่เค้าเอาไว้มัดอะ)

ก็ทำไปเกือบเสร็จแล้ว กำลังจะเอาไปนึ่ง แล้วยายก็ร้องขึ้น

“ตายแล้วลืมใส่ถั่ว”555+ เลยเกิดเสียงหัวเราะกันลั่นบ้าน

ลืมบอกไป  เราทำกันอยู่ 3 คน มีเรา ยาย แล้วก็ยายมัน(พี่ของยาย)

ยายว่าเป็นความผิดของเรา...ซะงั้นอะยาย (ยายบอกเรานั่งบัง ยายเลยมองไม่เห็น)

ระหว่างคนแก่ 70 กว่าๆ 2 คนกับสาวอายุ 20 อีกคน หัวเราะกันลั่นบ้าน

แม่ก็หลับอยู่ที่บ้านเรียบร้อยแล้ว....ยายว่าจะมานอนก็ไม่ต้องมาไกลขนาดนี้ก็ได้

5555+

กว่าแม่จะตื่นปาไปบ่ายโมง  ก็ไปกินข้าวแล้วก็นอนต่อ  เราก็หลับด้วย

ตื่นอีกที 6 โมงเย็น  แม่เจ้า...

งานนี้มากินกับมานอนเลยจริงๆกินข้าวเย็นก็นอน(มั้ยล่ะ)

อีกวันก็ตื่นแต่ ตี4 กว่าๆ ไปทำบุญให้ตา(เราไม่รู้ว่าภาษาถิ่นเค้าเรียกว่าอะไร)

แล้วก็กลับมาก่อน รอตอน 7โมงก็ไปตักบาตร คนเยอะมาก เต็มศาลาวัดเลย

กว่าจะแล้วก็ปาไป 9 โมงเช้า กลับบ้านมาก็จัดห้อง ปัดฝุ่นใหม่

บ้านไม่มีคนอยู่ก็เงี่ยะ มีแต่ฝุ่น คืนแรกนอนแบบอมฝุ่นเลยทีเดียว

จัดเตียงยายใหม่ เอาที่นอนมาซัก...เช็ดตรงนั้น จัดตรงนี้

กว่าจะเสร็จก็เที่ยง กินข้าว นอนกลางวันเล่นๆ

4โมงก็นั่งถูบ้าน แล้วก็กินข้าว(เห็นมั้ยมีแต่กินกับนอนซะเยอะ)

แล้วก็ไปเวียนเทียน(คนน้อย แต่นานๆเราจะได้เวียนเทียนซะที)

 กลับมาอาบน้ำ…นอน

ลืมบอกเลย...นอกจากวันมาจะผิดวันแล้ว  วันกลับก็ผิดวัน

ที่จริงกะมาคืนวันศุกร์กลับวันอาทิตย์

พี่ฝนจองเป็นคืนวันเสาร์กลับวันจันทร์ อุตส่าห์จองไว้เป็นเดือน

ให้มันได้อย่างนั้นดิ...แม่เลยต้องลางาน 1 วัน

เพราะถ้าเปลี่ยนตั๋วก็ไม่มีอีก “เต็มค่ะ”

วันจันทร์ตื่นมาก็เลยเตรียมของกลับ

เข้ามาในเมือง พายายมาหาหมอด้วย

แล้วก็แวะซื้อหนังสือ 1 เล่ม(ไว้อ่านขากลับ)

รถไฟ เลทไป40 นาทีจาก12.36เลทไป13.15

ขึ้นรถปุ๊บก็หลับปั๊บ(ขากลับได้ที่นั่งชั้น 2 เยี่ยมไปเลย)

แม่หลับตั้งแต่ บ้านยันกรุงเทพ

ส่วนเราหลับไปชั่วโมงหนึ่ง แล้วก็นั่งอ่านหนังสือตลอดทาง

ถึงกรุงเทพก็จบพอดี...เยี่ยมไปเลย

ขากลับคนก็เยอะเหมือนเดิม แต่เราสัมผัสไม่ได้เพราะเรานั่งชั้น 2

แต่ก็เห็นคนตอนขึ้นแหละว่ามันเยอะอยู่...

เป็นการนั่งรถไฟที่ระทึก(ว่าจะไม่มีที่นั่ง)ที่สุด

และก็ตลกที่สุดเท่าที่เคยนั่งมา

-----จบ--------